بارون ستاره و نرگس!

دريچه‌های قلبتُ رو به آسمون باز كن

 بزار آبی آسمون بباره روی دلت

 بزار ستاره ­های آسمون ببارن روی دلت

 نترس!

 ستاره ­ها نمی ­سوزونن

ستاره ­ها وقتی  قرار باشه رو دل آدم ببارن سرد می شن

مهربون می ­شن

نرگس می ­شن و  باغ تنهايی آدم رو معطر می‌كنن

معطر می‌كنن به بوی خوب بارون

نترس!

دلت رو، رو به آسمون نگه­دار.

مطمئن باش اگه تو بخوای، بارون ستاره و نرگس هرروز ِهرروز ِهرروز روی دلت می ­باره...

 


+نوشته شده در چهارشنبه ٢٩ آذر ۱۳۸٥ساعت٤:٢٢ ‎ب.ظتوسط فاطمه | نظرات