يه معصومه هست که بابای مدرسه‌شو دوست داره!

 

زرد، سرخ و باد و باد و باد

كه مي­آيد ؛مي­برد همه­ي گرمايي را كه روزي جمعشان كردی

                                              پشت پنجره چوبي خانه­ي مادربزرگ!

چه قدر مي­خندید پنجره و در از گرما!

باد مي­آيد و

             مي­آيد

 با همه آنچه را كه جمع شده بود

و غمگين مي­شود پنجره چوبي

                       و نمي­خندند تا خورشيد!

 

***

 

عكس از : عباس حسين نژاد

 

 

+نوشته شده در دوشنبه ٢٥ مهر ۱۳۸٤ساعت٩:٠٥ ‎ب.ظتوسط فاطمه | نظرات